ایجاد حس امنیت و محبت: پدر باید با رفتارهای محبتآمیز، ابراز علاقه کلامی (“دوستت دارم”، “به تو افتخار میکنم”) و بازی کردن با دختر، احساس امنیت و تعلق خاطر را در او تقویت کند. این حس امنیت پایه اعتماد به نفس دختر را میسازد.

ایجاد ارتباط کلامی و حضور فعال: گفتگوهای دوستانه، گوش دادن بدون قضاوت و اختصاص وقت برای بازی و تفریحات مشترک به تقویت رابطه کمک میکند.

تشویق به استقلال: پدر باید دختر را به انجام کارهای مستقل و تصمیمگیریهای کوچک تشویق کند تا حس توانمندی و عزت نفس او تقویت شود.

تعادل در رابطه با مادر: پدر نباید وارد رقابت با مادر شود بلکه با حفظ احترام به نقش مادر، به هر دو توجه کند و نیازهای دختر را به رسمیت بشناسد.

الگوی مثبت بودن: پدر باید با رفتار مهربان، صبور و قوی بودن، الگوی مردانگی سالم برای دختر باشد تا نگرش دختر نسبت به مردان شکل مثبت پیدا کند.

آموزش ارزشهای درونی به جای ظاهر: پدر باید به دختر بیاموزد که زیبایی باطنی و شخصیت مهمتر از ظاهر است و به شخصیتش احترام بگذارد.

پذیرش اشتباهات و عذرخواهی: پدر باید در صورت رفتار اشتباه، از دختر عذرخواهی کند و نشان دهد که غرور خود را بر رابطه ترجیح نمیدهد.

با رعایت این موارد، پدر میتواند رابطهای نزدیک، سالم و حمایتگرانه با دخترش ایجاد کند که در رشد روانی و اجتماعی او تاثیر بسیار مثبتی دارد.رفتار مناسب پدر با دختر در دوران کودکی باید به گونهای باشد که احساس امنیت، محبت و اعتماد به نفس را در دختر تقویت کند. پدر با اختصاص وقت کافی، بازی کردن، ابراز علاقه کلامی مانند گفتن «دوستت دارم» و گوش دادن بدون قضاوت، رابطه عاطفی نزدیک و مثبت با دخترش برقرار کند. تشویق دختر به انجام کارهای مستقل و احترام به شخصیت و عقایدش اهمیت دارد. پدر باید در رابطه با مادر تعادل برقرار کند و به نقش هر دو والد احترام بگذارد تا دختر دچار رقابتهای ناسالم نشود. علاوه بر این، پدر الگوی مهربانی، صبوری و قدرت بودن برای دختر است که نحوه دید او به مردان و آینده اجتماعیاش را شکل میدهد. آموزش این که ارزشهای درونی و شخصیت مهمتر از ظاهر است و پذیرش اشتباه و عذرخواهی از پدر، از دیگر رفتارهای سازنده در این رابطه است. چنین رفتاری باعث رشد سلامتی روانی، عزت نفس و استقلال دختر میشود.

سوفیا عادلخانی / روزنامه نگار