ببه گزارش پایگاه خبری تحلیلی  پرتوآفتاب ،به نقل از اخباربانک، بر اساس اطلاعات منتشرشده از صورت های مالی حسابرسی شده، بانک پارسیان در شش‌ماهه نخست سال جاری مجموعاً ۳۵۳۳ میلیارد تومان برای کارکنان خود هزینه کرده که از این رقم ۲۱۸۹ میلیارد تومان به حقوق و دستمزد اختصاص یافته است. بانک پارسیان در این دوره […]

ببه گزارش پایگاه خبری تحلیلی  پرتوآفتاب ،به نقل از اخباربانک، بر اساس اطلاعات منتشرشده از صورت های مالی حسابرسی شده، بانک پارسیان در شش‌ماهه نخست سال جاری مجموعاً ۳۵۳۳ میلیارد تومان برای کارکنان خود هزینه کرده که از این رقم ۲۱۸۹ میلیارد تومان به حقوق و دستمزد اختصاص یافته است.

بانک پارسیان در این دوره دارای ۴۶۴۰ نفر کارمند بوده که محاسبه سرانه هزینه‌ها، ابعاد قابل‌توجه پرداخت‌ها را آشکار می‌کند.

حقوق و مزایای نجومی در شبکه بانکی؟
محاسبات نشان می‌دهد؛ میانگین کل هزینه ماهانه هر کارمند (حقوق، مزایا و سایر پرداخت‌ها) حدود ۱۲۷ میلیون تومان بوده است. ۷۹ میلیون تومان حدود میانگین حقوق و دستمزد ماهانه هر کارمند بانک پارسیان است.به بیان دیگر، نزدیک به ۴۰ درصد از هزینه پرداختی به هر کارمند مربوط به مزایا، پاداش‌ها و پرداخت‌های غیرمزدی است؛ موضوعی که همواره یکی از محورهای انتقاد نسبت به ساختار هزینه‌ای بانک‌ها، به‌ویژه بانک‌های خصوصی، بوده است.

فاصله با واقعیت معیشت عمومی
این ارقام در حالی ثبت شده که میانگین حقوق ماهانه بخش بزرگی از کارکنان کشور به‌مراتب پایین‌تر از این سطح قرار دارد و حتی متوسط حقوق کارکنان شبکه بانکی نیز به این ارقام نزدیک نیست. چنین اختلافی، بار دیگر پرسش‌هایی جدی درباره عدالت پرداخت، بهره‌وری نیروی انسانی و نسبت هزینه پرسنلی با عملکرد مالی بانک‌ها ایجاد می‌کند.

هشدار درباره ساختار هزینه‌ای بانک‌ها
کارشناسان معتقدند افزایش هزینه نیروی انسانی در بانک‌ها، در صورت عدم تناسب با بهره‌وری و سودآوری، می‌تواند به کاهش توان تسهیلات‌دهی، افزایش هزینه‌های سربار و فشار غیرمستقیم بر سپرده‌گذاران و مشتریان منجر شود.
در شرایطی که شبکه بانکی با چالش‌هایی نظیر مطالبات معوق، ناترازی و فشارهای نظارتی مواجه است، تداوم چنین سطحی از هزینه‌های پرسنلی می‌تواند زنگ خطری برای سلامت مالی بانک‌ها تلقی شود.
اعداد و ارقام شش‌ماهه بانک پارسیان نشان می‌دهد هزینه نیروی انسانی به یکی از سنگین‌ترین سرفصل‌های مالی این بانک تبدیل شده است؛ موضوعی که انتظار می‌رود نهادهای نظارتی و مدیران بانکی نسبت به آن شفاف‌سازی بیشتری ارائه دهند و نسبت این هزینه‌ها با کارایی، سودآوری و منافع عمومی مورد بازنگری جدی قرار گیرد.